Getuigenissen

Een nieuwe start voor het kanaal Kazachstan

Het was prachtig zomerweer toen we op zondag 3 september landden in Almaty.  In ons hotel ontmoetten we Aigul, onze coördinator samen met haar vertaler.  Na een kort bezoek aan de oude hoofdstad vlogen we een dag later naar Karaganda in het binnenland van Kazachstan, middenin de steppevlakte.  Op de kleine luchthaven stonden de lokale coördinator Larisa en Victor ons op te wachten.  Zij zorgden vanaf het allereerste moment voor een zeer goede begeleiding en hartelijke ontvangst. De prachtige kleine luchthaven ademde nog helemaal de sfeer uit van de Sovjetunie.  Met een authentieke Volga van Victor reden we naar Karaganda centrum voor een korte en nerveuze nacht in een groot maar leeg business hotel niet ver van ons weeshuis.

’s Morgens bracht Victor ons samen met Larisa en onze vertaler Varsek naar “Shapagat”. Hier verbleven zo’n honderd kindjes tussen 0 en 4 jaar in het weeshuis.  Ons dochtertje Ella-Louise was één van hen.  Onze eerste ontmoeting was onvergetelijk en zeer ontroerend.  Een eenvoudige lappenpop en muziektrekpop deden het ijs vrijwel onmiddellijk smelten.  Het zijn tot vandaag nog steeds haar beste vriendjes die haar rust geven.  Ella-Louise was ontzettend dapper én vrolijk vanaf het begin, en dat is ze vandaag nog steeds.

Dankzij Larisa kwamen we terecht in een appartement speciaal uitgerust voor adoptiefamilies in het centrum van Karaganda.  Ze woonde rechtover het appartement en was altijd bereikbaar voor welke vraag ook.  We zaten met Larisa en haar vertaler op dezelfde golflengte.  Samen kochten we een leuke Kazachse slee (meer gebruikt dan dat we toen vermoedden), bezochten we het memorabele hotel Chaika (waar alle beroemde Baikonoer kosmonauten verbleven) en gingen we zelfs naar een authentiek poppentheater voor kinderen. En zo voelde we ons zeer goed huis in deze stad die toch wel een levend Sovjet-museum was, met grootvader Lenin in de achtertuin van de lokale bioskoop.

De hechtingsperiode duurde precies 28 kalenderdagen, waarbij we tweemaal per dag ons dochtertje in de muziek- en sportzaal mochten bezoeken, en bij goed weer in de speeltuin van het weeshuis. Een chauffeur vervoerde ons steeds heen en terug voor een autorit van 30 minuten.  Met halfweg een wuivende Joeri Gagarin.

We hadden het geluk dat onze juridische procedure onmiddellijk aansloot op de hechtingsperiode.  Na drie zittingen, waarvan twee zittingen met onze aanwezigheid, kregen we een positief vonnis op 11 oktober.  Tussendoor bleven we Ella-Louise in het weeshuis bezoeken. 

Het weer was intussen veranderd, de eerste sneeuw was al gevallen.  Tijd om terug naar België te vliegen, want tijdens de beroepsprocedure van 30 dagen mochten we Ella-Louise niet meer bezoeken.  We lieten in haar sectie een aftelkalender achter met foto’s van ons gezinnetje en ook een kartonnen boekje waarin we onszelf hadden voorgesteld. 

Op 12 november kwamen we aan in Astana voor onze tweede reis waar we een andere adoptiefamilie ontmoetten en met wie we een dagje Astana bezochten.  Hierdoor waren we goed voorbereid voor het einde van onze reis.

De treinrit naar Karaganda een dag later was puur avontuur: een rit van zo’n 300 km in slaapcoupés, met verwarming op steenkool, in een authentieke Sovjettrein.  Larisa en Victor stonden aan de deur van onze trein ons op te wachten. Het was een blij weerzien.  We voelden ons helemaal thuis in Karaganda.

We zijn getrouwd in een oldtimer Lada van onze grootouders. Dat waren ze niet vergeten.  Een blinkende Lada stond klaar versierd met ballonnen om Ella-Louise op te halen in het weeshuis.  Onze eerste dag van ons gezinnetje kon niet beter beginnen.  En Ella-Louise? Die liet het niet in haar hart komen, genoot van alle aandacht en alle nieuwe ervaringen.  De sneeuw dikte steeds meer aan en onze slee bracht ons in heel Karaganda, en vooral het park rondom het meer. 

Nu was het wachten op het in orde krijgen van alle papieren.  Als eerste familie in Karaganda ging dat gepaard met behoorlijk wat onzekerheid over het verloop van de procedure.  We waren blij dat we Annemie (Het Kleine Mirakel) en ook de verschillende coöperatoren altijd goed konden bereiken voor iedere vraag die we maar hadden.

De laatste twee weken verbleven we in Astana. De temperatuur was intussen gezakt tot -28 wat ons niet tegenhield om Astana te voet en met buggy te verkennen.

We bespraken met de medewerkers van het Belgisch consulaat al ons administratieve documenten zodat zij deze digitaal konden versturen naar het FCA, en wij de originele via een koerierdienst.  Na de erkenning van de volle adoptie door het FCA leverde het Belgisch consulaat een tijdelijk Belgisch paspoort af waarmee Ella-Louise de Schengenzone van Europa probleemloos binnen kon.  Een dertigtal vrienden en familie stonden ons op te wachten in de aankomsthal van Zaventem.  Eindelijk samen thuis!

Een mooier kerstgeschenk konden we ons niet dromen.

We verbleven uiteindelijk 11 (6+5) weken in Kazachstan.  In drie steden (Almaty, Astana en vooral Karaganda).  In verschillende temperaturen van +28 tot -28.   Met evenveel dagen zonder als met sneeuw.  Maar bovenal konden we goed wennen aan elkaar. Ondanks het tijdsverschil (5 uren) is de thuiskomst van Ella-Louise goed verlopen.  Alles voelde voor haar als vertrouwd aan. 

Zo’n anderhalve maand later is Ella-Louise nog steeds een vrolijke en lieve peuter die veel zelfvertrouwen heeft gewonnen.  Sinds onze eerste ontmoeting heeft ze een stevige groeispurt ingezet en gaat ook haar motorieke ontwikkeling steeds beter. Ze slaapt de klok rond en haar middagslaapjes doen haar veel deugd.  Ze lust werkelijk alles en heeft een goede eetlust.  Elke dag spreekt ze beter en beter Nederlandse woordjes.  We blijven hard werken aan onze hechting, maar elke dag gaat dit beter en beter.   De hele puzzel lijkt in elkaar gevallen te zijn.

We wensen langs deze week alle toekomstige families in Kazachstan veel succes.  Speciaal voor onze procedure hebben we een document opgesteld met diverse tips die je via Het Kleine Mirakel kan verkrijgen. 

 

Getuigenis adoptie Guinea : ons prinsesje uit Guinee.

Het is vrijdag 21 februari 2014 als we in een snikhete taxi richting weeshuis rijden. We zijn met z’n vijven: wij met onze zoon van bijna 6 die uitzien naar onze zus en een tweede adoptiekoppel dat een zoontje verwacht. Er worden foto’s gemaakt, de laatste foto’s “voor”… De sfeer is uitgelaten en toch ook wat gespannen: wat hebben we naar dit moment uitgekeken! Pas gisterenavond geland in Conakry, nog nauwelijks uitgepakt en nu rijden we alweer door de drukke straten, langs de vele mensen en hun stalletjes met etenswaren en andere benodigdheden. In onze toeterende taxi met zijn gebarsten ramen.

Het weeshuis heeft geen adres. We hebben de naam van een kruispunt en van het radiostation dat in hetzelfde gebouw huist. Het blijkt geen probleem voor de taxichauffeur, hij brengt ons zonder omwegen, slalommend door de drukte, ter plaatse. We rekenen af en zoeken onze weg in het grote gebouw, de grote trap op. In de inkomhal verwelkomt de weeshuisdirectrice ons. Ze laat ons binnen in haar bureau en excuseert zich: jullie hebben zo lang gewacht en net nu jullie hier zijn, zijn de kinderen er niet! We kijken wat verbaasd: hebben we dit Afrikaanse Frans goed begrepen? De weeshuisdirectrice lacht: haha, het is vandaag toch 1 april niet, hé, ik ga de kinderen halen! We zijn nog maar nauwelijks bekomen of het andere koppel hun zoontje komt het bureau binnen gewandeld. Anderhalf jaar oud is hij en nu al een hartenbrekertje: wat een schatje!

Wij moeten nog even langer wachten. Grote broer piept ongeduldig door de kier van de deur, zijn popje voor zus achter zijn rug verborgen. En dan plots: papa, mama, ze is daar, ik heb ze al gezien! In een prinsessenkleed wandelt onze dochter binnen. Ze is net drieënhalf geworden, een prachtig dametje met een sprekende blik. Ze geeft ons eerst wat verward een handje en klimt dan op mama’s schoot. Haar armen zoeken een weg rond mijn nek, haar beentjes klemmen zich rond mijn middel. Ze heeft vele kinderen zien komen en gaan in het weeshuis en nu ze zelf haar kans krijgt, is ze duidelijk niet van plan deze mama  nog los te laten.

We keuvelen wat in het bureau, bewonderen onze kinderen, maken de eerste foto’s en filmpjes, pinken een traan weg. Dan wandelen we met de kinderen naar hun leefruimte. Het is er proper, maar klein en er is zo weinig te doen voor de kinderen. De weeshuisdirectrice vertelt dat het speelgoed wordt opgeborgen en enkel in haar aanwezigheid uit de kast komt. Anders wordt er te veel gestolen. De armoede is zo groot… We bedanken de verzorgsters, omdat ze er in deze omstandigheden toch in slagen de kinderen een goede start te geven. Ze zien er allen netjes en goed gevoed uit. Even later zitten we met onze kinderen op schoot in de auto van de weeshuisdirectrice richting hotel. Het plan was om de kinderen eerst enkele dagen te bezoeken en aan ons te laten wennen voor ze mee kwamen, maar dat was buiten onze hardnekkige dame gerekend. Met onze dochter aan mij vastgeklampt vertrekken we, richting haar nieuwe leven.

Het is zo’n 14 maand geleden dat we de vraag kregen van Het Kleine Mirakel of we proefdossier wilden zijn voor een adoptie uit Guinee. Op dat moment, eind 2012, was ons geschiktheidsvonnis net één jaar oud en hadden we weinig vooruitzichten op een vlotte procedure. We twijfelden dan ook niet om deze kans met beide handen aan te grijpen. De procedure duurde langer dan verwacht: de eerste advocaat deed zijn werk niet en werd gelukkig al snel vervangen. Onverwacht moesten er nog drie maanden bij gerekend worden voor een onderzoek dat de autoriteit in Guinee zelf rond de kinderen voert. Het wachten van aan de zijlijn viel ons niet steeds gemakkelijk; het feit dat we geen voorgangers hadden en we ons niet konden spiegelen aan een andere procedure, zorgde voor een zekere onrust. Hopelijk zou het allemaal goedkomen… Problemen werden echter aangepakt, in september 2013 kregen we een toewijzing en vijf lange maanden later mochten we onze koffers pakken.

Intussen zijn we twee weken thuis. Ons dametje doet het goed. Ze knipt en plakt, puzzelt, danst en laat af en toe haar Afrikaanse sirene horen. Ze heeft een eigen willetje, moet nog wennen aan die grote broer en leren dat hij geen concurrent is, maar het goed met haar voor heeft. Ze helpt mama in de keuken en bij het poetsen, loopt papa achterna in de tuin. ’s Nachts komt ze af en toe eens piepen of we er nog zijn, waarna we haar zachtjes weer in haar bedje leggen. We genieten van haar vrolijkheid, zien ons dochtertje Jotte* in de sterretjes in haar ogen en mogen onze flinke zoon Zhano volgen in zijn groei als grote broer. We zijn zo dankbaar dat adoptie bestaat en dat we de kans krijgen om deze twee dappere kinderen een toekomst te schenken.  

 

Getuigenis adoptie Kenia :

Eind 2012 vertrokken we als eerste Belgisch adoptiekoppel richting Kenia.  Daar zouden we minstens een half jaar moeten verblijven om een nieuw gezin te starten met ons eerste kindje, een jongetje van 13 maanden, die we enkel vanop een foto kenden.  Het was met een klein hartje dat we naar Nairobi afreisden want we hadden geen van beiden ervaring met het "Echte" Afrika.  Onze vrees bleek compleet ongegrond.  Op een paar dagen tijd hadden we ons gezellig geïnstalleerd in ons huurhuisje en mocht kleine Noah al bij ons komen wonen.  Die eerste maanden ver van België gaven Noah uitgebreid de ruimte om zich aan ons te hechten. 

Wij kregen als ouders dan weer de kans om ieder moment van onze eerste maanden samen mee te maken.  Met 2 andere Belgische adoptiekoppels spraken we geregeld af en wisselden we tips uit.  De verschillende instanties die over de vloer kwamen, de papiermolen en het gerechtelijk systeem zorgden op verschillende momenten misschien voor verhoogde adrenaline maar nooit konden ze de prachtige ervaring met Noah overschaduwen.  We hebben ook met volle teugen genoten van het mooie land,  de overweldigende natuur, de vriendelijke mensen.  We hebben geprobeerd om zoveel mogelijk ervaringen op te doen om Noah later uitgebreid over zijn vaderland te kunnen vertellen.   Wel hebben we onze familie in België en vrienden heel erg gemist.  We wilden immers Noah zo snel mogelijk aan iedereen tonen.  Na 7 maanden geduld oefenen was het dan zover : we keerden als hecht gezin terug naar België, pas achteraf beseffend dat we net een van de mooiste periodes uit ons leven hadden meegemaakt.  Want eigenlijk was, is en zal het dat steeds blijven : het avontuur van ons leven!

 

Getuigenis adoptie Kenia :

Een kind adopteren is een intense en unieke levenservaring.  De adoptieprocedure heeft ons zoveel meer gegeven dan we ooit konden verwachten.  Bijna 9 maanden verbleven we in Nairobi samen met onze (toen toekomstige) zoon Franco.  Het meest positieve aspect is dat je als koppel, alle tijd en rust krijgt om aan elkaar en aan je nieuwe gezinssituatie te wennen.  Het is als het ware niemand die je komt storen in die zo belangrijke eerste hechtingsmaanden.  Op het ritme dat Franco zelf aangaf leerden we elkaar kennen. 

Later konden we Franco andere aspecten van zijn nieuwe wereld tonen.  Franco leerde veel via foto's, video's, skype....van zijn toekomstige thuis in België.  Als we aanvoelden dat het even te rap ging voor hem konden we gemakkelijk een stapje terug zetten zonder dat iemand zich kon komen opdringen.  Je krijgt ook de tijd om het geboorteland te leren kennen.  Kenia voelt aan als een tweede thuisland.  We hebben er met volle teugen van genoten.  Kenia is een prachtig land.  Even mooi als de Keniaanse natuur zijn toch de Kenianen zelf.  We hebben enorm genoten van de mensen die we hebben leren kennen en vriendschappen die er zijn ontstaan.  Het Keniaanse volk is heel dankbaar en vriendelijk.  Iets waar we in de westerse wereld nog heel veel van kunnen leren.  Hier zijn we amper tevreden met wat we hebben.  Ginder zijn ze trots op wat ze "maar" hebben.  Je krijgt er die levensles gratis bij.  Met het weeshuis kan je een goede band opbouwen.  Na onze eerste gewenningsweek gingen we er zeker maandelijks op bezoek.  We werden er altijd heel hartelijk ontvangen.  Daar konden we ook de harde realiteit onder ogen zien.  Af en toe zagen we dat er nieuwe kindjes werden binnengebracht.  Met de middelen die ze hadden worden de kinderen goed opgevangen en verzorgd.  We zijn hen dan ook heel dankbaar dat ze dit voor Franco hebben gedaan.  Tijdens de procedure krijg je ook te maken met rechtszittingen, bezoeken van sociale werkers en een papierwinkel waar je door moet worstelen maar hiervoor krijg je voldoende hulp van de Keniaanse adoptiedienst, advocaat, ambassade of andere adoptiekoppels die al ver gevorderd zijn.   De adoptieprocedure vergt grote inspanningen zowel financieel als andere hindernissen die te nemen zijn zowel in België als in Kenia.  Maar die inspanningen zijn het allemaal zeker meer dan waard!!

 

 

Getuigenis adoptie Polen :

"19 december 2013: in een Pools stadje, net tegen de Oekraïense grens, komt  onze tweede zoon ons leven binnengewandeld. Plots staat hij achter ons: schuchter, wat bedrukt kijkend en zich afvragend wie die vreemde mensen zijn die hij een handje schudt. Ook voor ons een onwezenlijk moment: met dit jongetje zullen we de rest van zijn leven lief en leed delen, dit is kleine broer!

19 maart 2014: drie maanden zijn voorbij gegaan. Drie intensieve maanden waarin we hebben kunnen bouwen aan ons gezin, eerst twee maanden in Polen, en de laatste weken terug thuis in België. Het wildvreemde jongetje is echt één van onze kinderen geworden, onze twee jongens zijn echt broers geworden: hij knuffelt ons, neemt spontaan onze hand als we over straat lopen, hij kruipt bij mama op de schoot en wil bij papa op de schouders zitten. Ook op tal van andere vlakken heeft hij zich al enorm aangepast aan zijn nieuwe leven:  hij spreekt al behoorlijk Nederlands, heeft zich aan onze eetgewoonten aangepast (hij eet nu ook fruit en groenten), gaat naar school, speelt tennis, doet turnen en gaat naar de scouts. Het lijkt alsof het nooit anders is geweest...

Tien jaar geleden spraken we voor het eerst over kinderen. "Een paar van onszelf, en misschien adopteren we er wel eentje", dachten we toen. Niet lang nadien bleek adoptie de enige resterende piste. We volgden de voorbereidingscursus en wisten zo dat het lang wachten zou zijn. We vernamen ook dat het proces redelijk wat kon kosten, naargelang van het land waar we naartoe zouden gaan. We leerden over de adoptiedriehoek en dat het niet altijd evident zou zijn. Allemaal zaken waarvan we nu weten dat ze kloppen.

Maar wat we vooral onthouden uit onze twee adopties (eentje in Kazakstan, eentje in Polen) zijn de mensen die je op het adoptie-pad tegen komt. Heel veel mensen zijn er om je te steunen, sommigen die het niet goed begrijpen, tal van mensen die je verder helpen, anderen die soms tegenwerken. Met deze mensen maak je de mooie en minder fijne momenten mee, deze mensen zorgen voor de emoties onderweg, positief en negatief. Zelf positief en geduldig blijven, met het doel voor ogen, en dankbaar voor de vele helpende handen, maakt dat een adoptie niet lang wachten hoeft te zijn, maar een langzaam toewerken naar een nieuwe toekomst voor je kindje. Een toekomst waarin het rugzakje dat het kindje meedraagt uit het verleden zijn plaats verdient, en bovenal een toekomst waarin je kan genieten van het samen een gezinnetje zijn. Wat we vandaag volop doen!

 

Getuigenis adoptie Oeganda :

 

 

 

 

 

 

 

Ons poppemieke

 

Toen we nog in Kenia waren voor de adoptie van ons zoontje Noah wisten we al dat we een broertje of zusje wilden voor hem. Niemand had toen kunnen vermoeden dat we dit geluk in Oeganda zouden vinden.

Annemie en Annick van Het Kleine Mirakel hebben ons bijgestaan met advies en informatie over de beschikbare landen en samen met hen hebben we beslist dat Oeganda de juiste “match” voor ons was.

Op 19 december kregen we dan het fantastisch nieuws dat er een meisje van anderhalf jaar op ons wachtte. Het was nu nog even afwachten op een rechtbankdatum voor we mochten afreizen. Sneller dan verwacht zijn we op 11 februari met ons drietjes naar Oeganda gevlogen. De volgende ochtend kwam de directrice van het weeshuis ons al oppikken om naar onze dochter te gaan. Een half uurtje later was het dan zover, onze dochter werd aan ons voorgesteld. We hadden dit zeer speciale en fantastische gevoel al eens mogen ervaren met de adoptie van Noah, maar ook deze keer was het onbeschrijfelijk en schieten woorden tekort. De eerste ontmoeting, de eerste knuffel, de eerste kus, …

We hebben echt genoten van elkaar en vooral van het mooie Oeganda. Ook hebben we ons heel veilig gevoeld en diverse uitstappen gedaan om het land en haar inwoners beter te leren kennen.

Na het verplichte verblijf in een lodge zijn we in een appartement gaan wonen, waar we ons alle 4 direct thuis voelden. Het was enorm ruim en we konden werken aan de hechting, zoals we dat thuis zouden doen. Ieder moest zijn plaatsje nog vinden in dit nieuwe gezin. Het verblijf van 6 weken in Oeganda heeft hier zeker een postieve bijdrage aan geleverd.

Onze advocaat ter plaatse heeft ons enorm goed geholpen. Hij had een zeer belangrijke rol, regelde alles en hield ons steeds op de hoogte. Het was een luxe om zelf niet achter alle documenten aan te moeten gaan.

Oeganda is zo’n prachtig land met opgewekte en vriendelijke mensen die je overal hartelijk ontvangen. Genieten van elkaar en van de omgeving is echt aan te raden want eens in België is dat veel moeilijker.

Een maand na onze thuiskomst hebben we de omschakeling van pleegvoodij naar adoptie aangevraagd op de rechtbank. Dit is nog steeds lopende, maar we verwachten hier geen problemen.

Onze dochter maakt nu reeds 5 maanden deel uit van ons gezinnetje en we zijn dolgelukkig, trots en fier op onze 2 fantastische kinderen. Broer en zus verstaan zich heel goed en kunnen elkaar al niet meer missen. Het is mooi om te zien hoe ze met elkaar omgaan en hoe zorgzaam “grote” broer is voor zijn “kleine” zus.

Voor iedereen die aan het wachten is, heb geduld, het is het wachten meer dan waard!

Newspaper websites and web design